دست نوشته ها فاضل نجفی درگاه

جاده هایی موازی از ابهام، آن هم فرق بین چرا و چــــرا...باز هم شنیدن جواب هایی کلیشه ای؛ عزیز مَشتی باش و دل به لحظه بسپار! یادمان باشد نکته از کلام شعر می آید، تو در معنی این ادبیات چکاره حسنی؟ باز هم بهانه ای داری؟ این همه فنجان قهوه را به بهانه شروع روز و نشاط صبحگاهی خوردی، باشه این پانزده ثانیه هم تو بمان به انتظار کافئین، آخر که چه؟ تو باز هم صبح را خوب شروع نکردی! چون تو پوچ، بی برنامه، بی هدف و انسانی موازی هستی!انسان های بی هدف همگی مسافرانی در جاده های موازی هستند! مسیر رفت برگشت؛ آنجا که آن یکی می آید این یکی به جَهل می رود تا برسد! در جریان هستی که شمال هم بالاخره جنوب جایست؟ مگر اینکه جاهل باشی و جغرافی ندانی! آنقدر خالی بودنتان احساس می شود که درهیچ کدامتان صبح زیبا و شروع یک ز...

ادامه مطلب